پیش نوشت! :

(این دفعه با اندوه و عشق ، بی تصویر ، بی مقدمه ، بی ...)

چند وقتی بود که حس می کردم لحظه های آخر " لحظات همیشه و هنوز "ام رسیده تا اینکه امروز فهمیدم که همین طوره. فقط یک سال و نه ماهشه.

نوشتن این خط ها ساده نیست اما دل کندن از تعلق خاطریه که سعی کرد خودش باشه. " لحظات همیشه و هنوز " اسمی بود که با یه پیش زمینه ی ذهنی از خاطرات تلخ و شیرین گذشته و حال و البته فکر به " آرمان لحظه " ای که در اون همه چیز موندگار باشه ، به وجود اومد. درست چیزی که همیشه و هنوز نبوده و نیست...

سودای من همیشه این بوده و هست که به قول نیچه : " چیزی را بگویم که مردم در یک کتاب می گویند. "

از حضور همه ی عزیزان ، دوستان و همراهان درین مدت خوشحال و ممنونم. باشد که آشنایی هامان در دنیای واقعی نیز این گونه عمیق شود.

سخن کوتاه که گفتنی هام بسیاره و مجال اندک...

و اما شعر آخر:

در درازنای

انتظار ِهزاران واژه

یک لنگه پا

می خوانم ،

می خورم

و می خوابم !

بیست و یک سال ،

دقیق

از " آنچه میخواهم بگویم "

می گذرد

و هیچ چیز

جز یادداشت های روزانه ام

دروغ ترین حرف من نبوده است !

دگر تنگنا ازین بهتر نمی شود

که انگار

از سوراخ سوزن رد شدن

فقط

کار همان نخی است

که سرش را

" نمی دانم کی !"

می کشد

تا مرا به خودش برساند

اما نمی داند که

درین زمانه کثیف

نه جارویی مانده

که به خودم ببندم

و نه اصلا

من قد ِ موش هستم

که از هر سوراخی رد شوم !

تنها

واژه ها را هرروز

در ذهنم

جفت می کنم

تا همه چیز سر جایش باشد.

درست مثل ِ

کفش های یک خداحافظی ،

اول ِ سلام ِ میهمان ِ بعدی.

پی نوشت :

از کودکی همیشه از خداحافظی بدم می آمده...شاید چون همیشه و هنوز سلام کردن هایم واقعی بوده اند....نمی دانم.

فقط شعری از احمد شاملو :

 ...ای کاش میتوانستم

خون رگان خود را

من،
قطره قطره
بگریم

تا باورم کنند...